M. Taha Cakmak

Sözüm ona günahların çarşaf çarşaf önümüze serildiği şu günlerde, kendimizi gündeliğin banal ama bir o kadar çekici meşgalelerinden alıkoymak gerçekten mümkün değil. Bu yazıda çıkıp da kimin kimle ne yaptığını bir magazinci veya muhabir gibi tartışmayacağım, bunlar gelip geçici şeylerdir. Değerli olan böylesi gündelik olaylarda olayın kendisinden soyutlanıp örtülü bir ders olup olmadığını anlamaya çalışmaktır. İşte bu sebeple ben de bütün bu kargaşanın içerisinden geriye dönüp baktığımda ne hatırlamak istiyorsam onları yazacağım. Yusuf kıssası muhtemelen Türkiye’de en iyi bilinen peygamber kıssalarından birisidir. Bunda hereksin en az bir defa denk geldiği o meşhur tek sezonluk dizinin payı muhakkak yadsınamaz. Meşhur rüya anlatıları, kuyuya atılması ve tabii ki Züleyha… Bu kıssanın ilahi bir mesaj olarak bana en ilginç gelen kısmı bir efendi olan Züleyha’nın Yusuf peygamberi “günaha” davet ettiği andaki durumu ifade eden ayettir (12/24): Kadın onu kesinlikle arzulamıştı; eğer rabbinin...

  Epey uzun bir aranın ardından yeniden merhaba. Samanaltı 'nı takip ediyorsanız Mert'in deneme yazmak üzerine yazdığı yazıya cevaben ben de yazmamakla alakalı, hikaye-deneme arası bir yazı yazdım. Kendi aramızda çalıp oynadığımız bu üçüncü sınıf entel kavgaları ve daha nicesi için Samanaltı'na bir bakın isterim. — Zaten bu yaptığın da fonksiyonel bir tanım. — Yani? — Yanisi eşyanın özüne dair bir şey söylemiyorsun. Ne yaptığını söylüyorsun. Oysa bir şeyin özü illa ki yaptığı şeyle örtüşmek zorunda değildir. Hepi topu birkaç metrekarelik banyonun içerisinde o dolap kapağını açıyor, bir diğerini çarparak kapatıyordu. En azında bir tıraş bıçağı arıyordu. Diğer taraftan da Recep’in açık kapının ardından tartışmaya açtığı, “Ustura nerede?” sorusunu takiben gelişen ve bir anda hararetlenen yarı felsefi yarı haylaz tartışmayı sürdürmeye çalışıyordu. — Abi biz hâlâ tıraş bıçağı hakkında konuşuyoruz değil mi? — Mesela bir arabayı düşünelim. Arabaya sen tutup insanı bir yerden bir ...