M. Taha Cakmak

Birkaç ay önce bir vesile Delft’ten Münih’e gitme fırsatı buldum. Yolculuk tren ile yaklaşık 8 saat sürüyordu. Oldum olası böyle uzun yolculukları sevmişimdir. Böylesi yolculuklar insanı aralıksız uzunca bir süre bir koltuğa hapsettiğinden odaklanıp bir şeyler yapmak için hep gözüme güzel bir fırsat olarak gelmiştir. Nitekim ben de bu doğrultuda hazırlanmaya koyulup önceki geceden tabletime yolda okumak üzere birkaç pdf ve izlemek üzere birkaç tane de video indirdim. Ertesi sabah erkenden trenle yola koyulduk. Trene bindiğim andan itibaren -hatta tren garına giderken- kulağımda kulaklıklarım takılı müzik dinliyordum. Önce kulaklıklarım takılı (veya kulaklarım tıkalı) biraz uyumaya karar verdim ve yaklaşık bir saat uyudum. Ardından tabletimi çıkardım ve geceden indirdiğim dosyalardan birini açıp işe koyuldum. Yaklaşık bir saat kadar da böyle harcadım. Devamında telefonuma gelen mesajlara cevaplar yazdım, biraz YouTube’da gezindim derken yolun yarısı etti. Ben müzik dinlemekten yorulma...

 Fon Müziği Burada son yazımı paylaşmamın üzerinden neredeyse bir ay geçmiş. Bu, hiçbir zaman vermeyi planladığım bir ara değildi. İşin doğrusu, blogu açarken kafamda Hollanda’da yüksek lisans yaparken yaşadıklarımı hafta hafta kayda almak, geriye dönüp baktığım zaman yazılarımı hayatımın bu fazına şahit kılmaktı. Aslında niyetim herkese açık bir günlük tutmaktı (ki sanırım bu bağlamda adı haftalık olmalı).   Bir aylık kocaman bir arayı görmezden gelsek bile yazdıklarımın bir günlük formatının dışına çoktan taştığı aşikâr. Hatta bu yazılarımın pek azı gerçekten de benim gündelik hayatıma dair bir şeyler taşıyor. Daha ziyade bir felsefe-düşünce blogu formatını aldı ki bundan oldukça memnunum. Üstelik geriye dönüp bakınca hangi yazıyı neden yazdığımı hatırlayabiliyorum. Hal böyle olunca sizler için düşünce yazısı, benim içinse bununla beraber bir hatıra yazısı hükmü kazanıyor bu denemeler.   Şimdi yapmaktan hiç haz etmediğim bir şey yapacağım ve geçmiş bir ayı telaf...