Neler Oluyor Hayatta?

-

 Fon Müziği

Burada son yazımı paylaşmamın üzerinden neredeyse bir ay geçmiş. Bu, hiçbir zaman vermeyi planladığım bir ara değildi. İşin doğrusu, blogu açarken kafamda Hollanda’da yüksek lisans yaparken yaşadıklarımı hafta hafta kayda almak, geriye dönüp baktığım zaman yazılarımı hayatımın bu fazına şahit kılmaktı. Aslında niyetim herkese açık bir günlük tutmaktı (ki sanırım bu bağlamda adı haftalık olmalı).

 

Bir aylık kocaman bir arayı görmezden gelsek bile yazdıklarımın bir günlük formatının dışına çoktan taştığı aşikâr. Hatta bu yazılarımın pek azı gerçekten de benim gündelik hayatıma dair bir şeyler taşıyor. Daha ziyade bir felsefe-düşünce blogu formatını aldı ki bundan oldukça memnunum. Üstelik geriye dönüp bakınca hangi yazıyı neden yazdığımı hatırlayabiliyorum. Hal böyle olunca sizler için düşünce yazısı, benim içinse bununla beraber bir hatıra yazısı hükmü kazanıyor bu denemeler.

 

Şimdi yapmaktan hiç haz etmediğim bir şey yapacağım ve geçmiş bir ayı telafi etmek maksadıyla küçük küçük üç dört yazı kaleme alacağım. Bunlar hem geçtiğimiz ayın benim adıma kaydı olacak hem de aslında o hafta yazı yazmaya fırsat bulabilseydim neler yazacağıma dair kısa bir panorama. O zaman arkanıza yaslanın ve müsaade edin, anlatayım neler oluyor hayatta…

 

Samanaltı

 

Öyle sanıyorum ki kendimi bildim bileli hep bir derginin parçasıyım. Çocukken evimize her daim düzenli gazete gelirdi. Ailem sağ olsunlar, benim için de dergilere abone olurlardı. O zamandan beri hep dergiyle bir temasım oldu. Matbu derginin ve gazetenin esamesi bir süredir okunmasa da benim adıma zehir kana doğru zamanda karışmıştı.

 

Lisede, o zamanlar Süleyman ve Hasan’ın başı çektiği bir grup olarak Sinerji isimli bir dergi basmıştık. Dürüst olmak gerekirse bir lise grubu için oldukça potansiyelli bir işti. Kuşe kâğıda renkli baskı ve oldukça güzel bir dizgi ile kültür, sanat, edebiyat, bilim… Herkes elinden, aklından ne gelirse onu yazmıştı. Dergimiz ne yazık ki, detaylarına girmeyeceğim sebeplerden ötürü ikinci sayısında toplatılıp yakılmıştı. Fikir işi yapmanın tatlı azizlikleri diyelim. Bizim derginin haricinde de imam hatipte her daim birileri bir dergi çıkarırdı. Sırf benim aklıma gelen üç dört yayın vardı. Her dönem, kendi ekibiyle en az bir defa dergicilik işine soyunmuştur herhâlde.

 

Sabancı’da da edebiyat kulübü bünyesinde Reçine ve harmoni.’miz vardı. Reçine gerçekten edebiyat dergisi denince akla gelen şeydi. Saman kâğıda sade bir tasarımla oldukça naif bir işti. Derginin o zamanki yönetimi kavga dövüş dergiyi bize devretmek istemeyince bir tepki olarak harmoni. isimli başka bir dergi kurmuştuk. Bugün hâlâ yazı ile uğraşıyorsam ve kendim gibi yazı ile uğraşan amatörler tanıyorsam hepsi bu kavga dövüşün eseridir. harmoni. nevi şahsına münhasır bir iştir ve hâlâ Sabancı’daki tek faal dergidir. Umarım varlığını da üniversite var oldukça devam ettirir.

 

Şimdi bu maceralardan bir diğerine samanaltı olarak girişiyoruz. Bir süredir yazılarımı hem bu blogdan hem de samanaltı’ndan paylaşıyorum. Daha şimdiden iki yeni yazarımız oldu bile ve öyle sanıyorum ki istikrarla yazmaya devam edersek bilinen ve hatırlanan bir internet sitesi olacak.

 

Hayra Dua Eder Gibi Şerre Dua Etmek

 

Bu periyotta birkaç şeye niyetlendim. Bazıları oldu, bazıları olmadı. Bunlar için samimi bir istek duydum, çabaladım, dua ettim. İnsan hiçbir şekilde neyin hakkında iyi olacağını kestiremiyor. Buna rağmen istediği olmayınca, kaç yaşında olursa olsun, mızmız bir çocuk gibi söyleniyor, hatta oyuncaklarını kırıyor. Birkaç defa ben de “oyuncaklarımı” kırmanın eşiğine gelsem de yetişkin olmanın bir sonucu olarak frene bastım.

 

Tam bu periyotta, kaderin enteresan bir cilvesi olarak İsra Suresi’nin 11. ayetine denk geldim:

 

İnsan, hayra dua ediyormuşçasına şerre de dua eder ve insan, pek acelecidir.

 

Acele etmemek lazım. Hayırlısını beklemek lazım.

 

Düğün Dernek

Ahmet’in kız isteme merasimine katılım gösterdik. Ben bu ikisini gördüğüm günden beri olayın bu noktaya geleceğine neredeyse emindim. Başından sonuna şahit olmak gerçekten insanın içini ısıtan bir tecrübeydi. Sevgi gerçekten büyük bir mucize.

Sevgi ama eşler arasında ama dostlar arasında olsun mucizevi bir fenomen. Bunu hatırlatan güzel bir haftasonuydu. 

 


Yani bir aydır yeni dergimizin kurulumu, hayrın ve şerrin Allah’tan olduğuna dair iman tazeleme, bir kız isteme merasimi, biraz sınav ve koşturmaca dışında hayatta her şey bildiğiniz gibiydi. Yeniden, ama burada ama samanaltı’nda, düzenli bir şeyler yazabilmek için sabırsızlanıyorum. Belki dönüp buradaki bazı kısa kesitleri düzgünce baştan yazarım. Şimdilik anısı kalsın diyerekten böyle tutalım

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İstikamet, Mümkün ve Hülyalar

-
Resim
  Bu yazımı TU Delft’e yerleştiğim 2. Haftada yazıyorum. Buraya tam da 5-6 sene önce hayal ettiğim gibi burslu olarak yüksek teknoloji çalışmaya ve bilim yapmaya geldim. Evet gerçekten de 5-6 sene önce bir lise öğrencisiyken bu günlerin hayalini kuruyor, kendi kendime “Bir gün teknolojinin ve bilimin en uç konularını saygın bir enstitüde çalışma fırsatı elde edeceğim.” diyordum. Bugün buradayım ve kendime şunu sorma ihtiyacı duyuyorum: “Neden buradayım?”. İnsan her başarısını ve başarısızlığını analiz etmelidir. Birçok insan genellikle hatalardan ders çıkarmaktan söz eder. Bu muhakkak değerlidir ve derslerin en evlâsıdır fakat başarılar da insanın düşünce merceğinden kaçmamalıdır. Nasıl oldu da bir lise öğrencisinin yıllar önce kurduğu bir hayal bugün gerçek oldu ve buradan kendi payeme ilerisi için ne çıkarabilirim? Bu soruyu haftalardır düşünüyorum ve güzel bir cevabım olduğuna inanıyorum. Sorumun cevabını bir sözcükle ifade etmem gerekirse: “istikamet”. Bugün buradayım çünkü...
Devamı

Üryanın Elindeki Süzgeç

-
Resim
Geçtiğimiz hafta sonu yeni ev için alışverişe çıktım. Özellikle mutfak için birçok araç gereç almam gerekiyordu ve ben de mağaza mağaza dolanıp eve bir şeyler almaya başladım. Borcam, saklama kapları, bıçaklar ve bir de süzgeç.   Eve gelip eşyaları paketlerinden çıkarırken o esnada nedensiz ve muzip bir duygu içimi kapladı. Kendi kendime dedim ki “Benim bir süzgecim var”.                 Yazının başlığına bakınca belki de felsefe yapacağımı düşünmüştünüz. Süzgeç, birçoğunuzun da bildiği üzere akılla eşleştirilmiş bir obje. Siz de bilirsiniz ki günlük hayatta birçok şeyi akıl süzgecimizden geçiririz ya da geçiriyor taklidi yaparız. Oysa bu yazının objesi olan süzgeç öyle soyut bir süzgeç değil, basbayağı makarna süzmek için aldığım fiziksel bir süzgeç.                 İnsan eşya ilişkisi toplum bilimcilerin ve felsefecilerin büyük ...
Devamı

Zamanın Ruhu ve Saatleri Ayarlamak

-
Resim
  Geçtiğimiz ay Türk Edebiyatı'nın en değerli eserlerinden biri olan Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nü bir grup arkadaşımla okuyup tartıştık. Genellikle düşünce türünde, kurgusal olmayan kitaplar okuduğumuz bu grupta -şaşırtıcı bir şekilde- kitap beğenilmedi. Oysaki bana sorsanız bu kitap Türkçe yazılmış en iyi eser. Hatta öyle sanıyorum ki hayatım boyunca üç defa baştan sona okuduğum tek kitap. Böyle olunca entelektüel kapasitesine güvendiğim dostlarımın bu eseri neden beğenmediklerini analiz edip anlamak istedim. Öncelikle bu kitaba verdiğim değeri ve değerin nedenini açıklamak istiyorum. Ben her dilin dev edipleri olduğuna ve dillerin sırf bu ediplerin hatırına öğrenilebileceğine inanıyorum. Örnek olarak bence Nietzsche bir insan için Almanca öğrenmeye yeter sebeptir. Kim bilir ne de güzeldir L'Albatros Fransızca aslında; Foucault, Camus acaba daha neler neler söylemişlerdir tercümanın bize anlatamadığı... Hâl böyle olunca insanın kendi dilinde yazılmış böyle bir hazi...
Devamı