Yazı Şahittir

-

 

Son dönemde, bilhassa da yazdığım şeyleri paylaşmaya başladıktan sonra, sık sık bunu yazmak ya da bu konuda bir şeyler söylemek benim haddime mi diye düşünmeye başladım. Bu esnada tesadüfen geçtiğimiz ay birkaç dostumla Benjamin Franklin’in biyografisini okuduk ve üzerine sohbet ettik. Bu esnada gördük ki Benjamin Franklin matbaacılık işi ve gazetecilik yapması sebebiyle düzenli olarak eser kaleme alıyormuş. Yazdığı eserler genellikle gündelik hayatın pratik meseleleri kapsamında olsa da hemen hemen her konuya dağılmıştı. Amerika tarihinin (ve dolaylı olarak insanlık tarihinin) en etkili figürlerinden birinin yazmaya verdiği önem ve bu pratiği sürekli yerine getirmesi beni bu bloga en azından haftada bir yazı atma fikrine ikna etti.

Ardından, yine güzel bir tesadüf eseri, eski günlüklerimden birini karıştırırken neden günlük tutmam gerektiğine dair, yazığımı unuttuğum bir sayfaya denk geldim. Orada da şöyle yazmışım: “Yazmak zorundayım, çünkü yazı şahittir”

 

“Sabah şairin üstüne saldırıyor

yaşamaktan bir güneşle kaplanıyor onun kalbi

onun kalbi topraktan sıyrılıyor

aşk dahi sıyrılıyor topraktan

gözlerini tanıyorsunuz: çaylak sürüleri

beyni: aç kuşlardan bir ambar.

Bir kıyısına ilişmiyor dünyanın

Allah'ın ve devletin dibinde insanlar

onu barutla karıştırıyor

ve zerdali çiçekleriyle.”

 

Hayat her an elinde avucunda ne varsa üzerimize fırlatıyor.  Gün boyunca ama ışıktan ama sesten ama tenden gelen kurşunlarla zihnimiz işgal ediliyor. Bu işgal ve koşturmacada kendimizi korumaya çalışırken bir üretim tüketim döngüsünde gündüzü gece ediyoruz.

"gece benim ardımda

taşıdım kara gençliğimi dağların damarında

hep döşümde yaratkan, patlayıcı bir kimya

beynimde hep manalı bir uçurum."

 

İşte o gün bitip gece geldiğinde savaştan ve kargaşadan kopardıklarımız ile baş başa kalırız. Toz duman yere çöker, dünya sessizleşir ve bir gün daha eklenir yaşamak karnemize. Böylesi anlarda bastırır gece düşünceleri ve böylesi anlarda doğar yaşamanın şahitleri.

İnsan hayattan yaşadıklarından dersler çıkarır muhakkak. Fakat yazı bunun ötesindedir. Yazı bir ders notu değildir, var oluşun bizatihi kendisidir. Bu yüzden dünyanın altını üstüne getiririz taş tabletler ve duvara kazınmış resimler için. Yazdılarsa muhakkak var olmuşlardır.

Modern koşturmacanın bizden alamadığı birkaç şey var sanırım. Bunlardan şu sıralar en sevdiğim gece vakti geldiğinde ışıkları kapatmak, telefonu bırakmak ve yazmak.  Kimi zaman klavye ile kimi zaman kâğıt ve kalem ile. O kalem ki tanrı da bir defasında yemin etmişti üzerine.

24 yaşındayım ve hayatımın hatırı sayılır bir kısmını yurtlarda geçirdim. Tam rakam vermek gerekirse 10 senemi… Böyle komünal yaşamlarda zihnin toz dumanının yere çökmesine müsaade edecek sakin geceler bulmak bir hayli zordur. O yüzden bu sıralar sahip olduğum bu 25 metrekarelik sarayımı ne kadar sevdiğimi size anlatamam. Geceleri ışığı kapatıp yazmanın nasıl bir nimet olduğunu da.

En başa dönmem gerekirse, insan yazmalı. En çok da üzerine vazife olmayanları yazmalı, onları kendine vazife edinmeli. Toparlamalı, bağlamalı, tozunu dumanını silmeli, kafasının içindekileri birer savaş gazisi fikirleri adeta müzelik eşyaya çevirmeli. Çevirmeli ki onlar şahit olsun yaşadığına.

Velhasıl ben Taha, var oldum, yazı da şahit olsun.


[1] Şiir alıntıları: Yaşamak Umrumdadır - İsmet Özel

[2] Benjamin Franklin Biyografisi

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İstikamet, Mümkün ve Hülyalar

-
Resim
  Bu yazımı TU Delft’e yerleştiğim 2. Haftada yazıyorum. Buraya tam da 5-6 sene önce hayal ettiğim gibi burslu olarak yüksek teknoloji çalışmaya ve bilim yapmaya geldim. Evet gerçekten de 5-6 sene önce bir lise öğrencisiyken bu günlerin hayalini kuruyor, kendi kendime “Bir gün teknolojinin ve bilimin en uç konularını saygın bir enstitüde çalışma fırsatı elde edeceğim.” diyordum. Bugün buradayım ve kendime şunu sorma ihtiyacı duyuyorum: “Neden buradayım?”. İnsan her başarısını ve başarısızlığını analiz etmelidir. Birçok insan genellikle hatalardan ders çıkarmaktan söz eder. Bu muhakkak değerlidir ve derslerin en evlâsıdır fakat başarılar da insanın düşünce merceğinden kaçmamalıdır. Nasıl oldu da bir lise öğrencisinin yıllar önce kurduğu bir hayal bugün gerçek oldu ve buradan kendi payeme ilerisi için ne çıkarabilirim? Bu soruyu haftalardır düşünüyorum ve güzel bir cevabım olduğuna inanıyorum. Sorumun cevabını bir sözcükle ifade etmem gerekirse: “istikamet”. Bugün buradayım çünkü...
Devamı

Üryanın Elindeki Süzgeç

-
Resim
Geçtiğimiz hafta sonu yeni ev için alışverişe çıktım. Özellikle mutfak için birçok araç gereç almam gerekiyordu ve ben de mağaza mağaza dolanıp eve bir şeyler almaya başladım. Borcam, saklama kapları, bıçaklar ve bir de süzgeç.   Eve gelip eşyaları paketlerinden çıkarırken o esnada nedensiz ve muzip bir duygu içimi kapladı. Kendi kendime dedim ki “Benim bir süzgecim var”.                 Yazının başlığına bakınca belki de felsefe yapacağımı düşünmüştünüz. Süzgeç, birçoğunuzun da bildiği üzere akılla eşleştirilmiş bir obje. Siz de bilirsiniz ki günlük hayatta birçok şeyi akıl süzgecimizden geçiririz ya da geçiriyor taklidi yaparız. Oysa bu yazının objesi olan süzgeç öyle soyut bir süzgeç değil, basbayağı makarna süzmek için aldığım fiziksel bir süzgeç.                 İnsan eşya ilişkisi toplum bilimcilerin ve felsefecilerin büyük ...
Devamı

Zamanın Ruhu ve Saatleri Ayarlamak

-
Resim
  Geçtiğimiz ay Türk Edebiyatı'nın en değerli eserlerinden biri olan Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nü bir grup arkadaşımla okuyup tartıştık. Genellikle düşünce türünde, kurgusal olmayan kitaplar okuduğumuz bu grupta -şaşırtıcı bir şekilde- kitap beğenilmedi. Oysaki bana sorsanız bu kitap Türkçe yazılmış en iyi eser. Hatta öyle sanıyorum ki hayatım boyunca üç defa baştan sona okuduğum tek kitap. Böyle olunca entelektüel kapasitesine güvendiğim dostlarımın bu eseri neden beğenmediklerini analiz edip anlamak istedim. Öncelikle bu kitaba verdiğim değeri ve değerin nedenini açıklamak istiyorum. Ben her dilin dev edipleri olduğuna ve dillerin sırf bu ediplerin hatırına öğrenilebileceğine inanıyorum. Örnek olarak bence Nietzsche bir insan için Almanca öğrenmeye yeter sebeptir. Kim bilir ne de güzeldir L'Albatros Fransızca aslında; Foucault, Camus acaba daha neler neler söylemişlerdir tercümanın bize anlatamadığı... Hâl böyle olunca insanın kendi dilinde yazılmış böyle bir hazi...
Devamı