2026 ile Hızlı Yüzleşme Kılavuzu

-

 Bir sene daha bitti ve biz bu 2026 senesine daha şimdiden nice niyet tohumları ektik. Verilecek kilolar, elde edilecek başarılar, değiştirilecek alışkanlıklar… Yine bir senenin henüz başındayız ve çoktan bu sene ölüm kalım meselesi oldu bizim için. Kafası karışık bir Fenerbahçe taraftarı gibi kimi zaman gizlice kimi zaman alenen söylüyoruz o sihirli söz öbeğini: “O sene bu sene.”

                Henüz birkaç gün oldu 2026 senesine başlayalı. Birçoğumuz daha şimdiden farkına vardı ki geçen seneki kendiyle şu anki kendi arasında hiçbir fark yok. E, özünde geçen seneki siz üç dört gün önceki sizden başkası değil. İnsan gittiği her yere ve zamana kendini de götürüyor.

                Dilerseniz siz büyük bir şevkle yeni yıla girerken gövdenize bağladığınız ve 365 günlük bir zamanlayıcı tarafından tetiklenmeyi bekleyen dinamitlerinizle yaşayadurun, zira ben bu kasti intihar oyununu bir kez daha oynamayacağım.

                “Ya birader, daha ikinci günündeyiz şu yılın ne negatif bastın! Üstelik ben 2 gündür günde 20 sayfa kitap okuyorum” diyorsanız lütfen beni mazur görün. Benim yapmaya çalıştığım değişime dair umutlarınızı kırmak değil. Tam tersine değişim kavramına karşı takındığınız tavrı kırmak. Bu yönüyle bir devrim değil, devrime devrim.

                Sosyal medya vasıtasıyla popülarite kazanmış bir söylevdir gidiyor “zinciri kırma”. Dediğiniz gibi olsun, zincirler bağlayalım ve asla kırmayalım. İyi de bu esaret ne pahasına? Üstüne üstlük bağladığımız zincirlerin önü arkası da kesilmiyor. Evvela spora başlayalım ve sakın zinciri kırmayalım, sonra muhakkak günde üç beş sayfa okuyalım ve evet tabii ki meditasyona, günde 10 dakika gitara, haftada bir filme, ayda bir yeni arkadaşa zaman ayıralım. Zincirleme karar tamlaması…

                Önerim mi? Öncelikle insanın kendinde inkılaplar yapmaya kudreti olmadığıyla bir an önce yüzleşelim. Bizim yapabileceğimiz en iyi ihtimalle ıslahat ki buyurun farkı beraber anlayalım. İnkılap dilimize geçtiği Arapça’da ters düz etme anlamına gelir, insanın ters düz olması nadiren (ve çoğu kimse için hiçbir zaman) içsel bir motivasyonun ürünüdür. Çoğu şiddetli değişim dışarıdan başımıza gelen olayların bir neticesidir. Bu yüzden spor salonlarımız ayrılık acısı çeken insanlarla doludur belki de veya bu yüzden insanlar anne babalarını kaybettikten sonra aniden daha dindar bir yaşam edinirler. Bunlar hayat düzenimize kaderin aniden yüklenmesi neticesinde olmuş şeylerdir benim gözümde. Birçok büyük dönüşüm her böylesi bir kaldıraç ister.

                “E, ne yapalım iki sayfa kitap okumak için babamızın ölmesini mi bekleyelim?” Hayır, iki sayfa kitap okumak bir devrim değil, bir ıslahat. Olduğunuz yerden güçlükle elde edeceğiniz, baştan sona değişeceğiniz bir şey değil, ufak kararında bir adım. Bir iyileştirme. Sadece bunu yaparken aynı zamanda spor salonuna, gitar kursuna başlayıp daha az küfür ettiğiniz, daha az kalorili beslendiğiniz mega bir değişim paketine kapılmayın hepsi bu. Biraz fizik eğitimi aldıysanız kuantum mekaniği derslerinde gördüğünüz adiabatik değişimler misali olmalı süreç. Yavaş yavaş, raydan çıkarmadan.

                Yeni bir yıla girmişken geçen sene ölüm kalım meselesi haline getirdiğiniz şeyleri hatırlamanızı isterim. Olmazsa kendinizi camdan aşağı bırakacağınız başka bir yolun ve çözümün kalmadığını düşündüğünüz tüm anları derleyin lütfen. Şimdi bunlardan olmayanlarına dikkat kesilin. Evet, dikkat kesilebildiniz çünkü hayattasınız. Olmadı ve ölmediniz. Oysa hepimiz şair gibi sayıklamıştık

Bu vapuru kaçırırsam beni belki de cinnet basar

belki kanser olurum bu yıl sınıfta kalırsam

nöbette uyursam eğer kitaplarımı yakarlar

etimde şirpençe çıkar bu kızı alamazsam

bu işi bitiremezsem şehirden beni kovarlar

izin kağıdım yanar konuşacak olursam

bu senet bankalar kapanmadan

ruhumun rengini kapatmayacak olursa

ölür kuyuya düşen çocuk

                Ne cinnet bastı ne kanser ne de şirpençe… Takvimdeki dört basamaklı bir sayının en az kıymetli basamağı bir arttı diye insan, kalbinde bir devrim beklememeli. Kalp ile inkılap aynı kökten gelseler bile…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İstikamet, Mümkün ve Hülyalar

-
Resim
  Bu yazımı TU Delft’e yerleştiğim 2. Haftada yazıyorum. Buraya tam da 5-6 sene önce hayal ettiğim gibi burslu olarak yüksek teknoloji çalışmaya ve bilim yapmaya geldim. Evet gerçekten de 5-6 sene önce bir lise öğrencisiyken bu günlerin hayalini kuruyor, kendi kendime “Bir gün teknolojinin ve bilimin en uç konularını saygın bir enstitüde çalışma fırsatı elde edeceğim.” diyordum. Bugün buradayım ve kendime şunu sorma ihtiyacı duyuyorum: “Neden buradayım?”. İnsan her başarısını ve başarısızlığını analiz etmelidir. Birçok insan genellikle hatalardan ders çıkarmaktan söz eder. Bu muhakkak değerlidir ve derslerin en evlâsıdır fakat başarılar da insanın düşünce merceğinden kaçmamalıdır. Nasıl oldu da bir lise öğrencisinin yıllar önce kurduğu bir hayal bugün gerçek oldu ve buradan kendi payeme ilerisi için ne çıkarabilirim? Bu soruyu haftalardır düşünüyorum ve güzel bir cevabım olduğuna inanıyorum. Sorumun cevabını bir sözcükle ifade etmem gerekirse: “istikamet”. Bugün buradayım çünkü...
Devamı

Üryanın Elindeki Süzgeç

-
Resim
Geçtiğimiz hafta sonu yeni ev için alışverişe çıktım. Özellikle mutfak için birçok araç gereç almam gerekiyordu ve ben de mağaza mağaza dolanıp eve bir şeyler almaya başladım. Borcam, saklama kapları, bıçaklar ve bir de süzgeç.   Eve gelip eşyaları paketlerinden çıkarırken o esnada nedensiz ve muzip bir duygu içimi kapladı. Kendi kendime dedim ki “Benim bir süzgecim var”.                 Yazının başlığına bakınca belki de felsefe yapacağımı düşünmüştünüz. Süzgeç, birçoğunuzun da bildiği üzere akılla eşleştirilmiş bir obje. Siz de bilirsiniz ki günlük hayatta birçok şeyi akıl süzgecimizden geçiririz ya da geçiriyor taklidi yaparız. Oysa bu yazının objesi olan süzgeç öyle soyut bir süzgeç değil, basbayağı makarna süzmek için aldığım fiziksel bir süzgeç.                 İnsan eşya ilişkisi toplum bilimcilerin ve felsefecilerin büyük ...
Devamı

Zamanın Ruhu ve Saatleri Ayarlamak

-
Resim
  Geçtiğimiz ay Türk Edebiyatı'nın en değerli eserlerinden biri olan Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nü bir grup arkadaşımla okuyup tartıştık. Genellikle düşünce türünde, kurgusal olmayan kitaplar okuduğumuz bu grupta -şaşırtıcı bir şekilde- kitap beğenilmedi. Oysaki bana sorsanız bu kitap Türkçe yazılmış en iyi eser. Hatta öyle sanıyorum ki hayatım boyunca üç defa baştan sona okuduğum tek kitap. Böyle olunca entelektüel kapasitesine güvendiğim dostlarımın bu eseri neden beğenmediklerini analiz edip anlamak istedim. Öncelikle bu kitaba verdiğim değeri ve değerin nedenini açıklamak istiyorum. Ben her dilin dev edipleri olduğuna ve dillerin sırf bu ediplerin hatırına öğrenilebileceğine inanıyorum. Örnek olarak bence Nietzsche bir insan için Almanca öğrenmeye yeter sebeptir. Kim bilir ne de güzeldir L'Albatros Fransızca aslında; Foucault, Camus acaba daha neler neler söylemişlerdir tercümanın bize anlatamadığı... Hâl böyle olunca insanın kendi dilinde yazılmış böyle bir hazi...
Devamı